طبيعت انسان با رشد و حركت عجين است و اگر حركتي صورت نگيرد بدن قوام خود را از دست مي‌دهد. حركت سنجيده و درست مي‌تواند، فرد را به رشد مطلوب نزديك كند. در دوران رشد انجام فعاليت انعطاف‌پذيري، چابكي و چالاكي و توان حركتي مناسب است و شركت در ورزش‌ همگاني و ورزش‌هاي پايه چون ژيمناستيك و شنا و فعاليت‌هايي كه افزايش هماهنگي اعصاب و عضلات، توان استقامتي و قلبي عروقي را در پي دارد، در بهترين جايگاه قرار دارند.

انجام ورزش‌هاي قدرتي سنگين در دوران قبل از بلوغ جايز نيست چرا كه اين نوع فعاليت‌ها استخواني شدن غضروف‌هاي در حال رشد را تحت فشار قرار مي‌دهد و نوجوان به رشد مطلوب نمي‌رسد و رشد فرد زود متوقف مي‌شود. عضلات نيز قبل از بلوغ هنوز به اندازه‌ي كافي رشد نيافته‌اند و بنابراين تحمل فشارهاي سنگين قدرتي را ندارد.

تاكيد بر برد و باخت باعث افزايش هيجان در كودكان مي‌شود و اين هيجانات هر چند در بعضي مواقع مفيد است اما، در اكثر موارد كارساز نيست. چون نوجوانان هنوز تحمل برد و باخت را ندارند اين كار مي‌تواند دلتنگي‌ها و آزردگي‌هايي را براي فرد به وجود آورد. من هرگز موافق اين همه هيجان براي سنين كودكي نيستم، معتقدم كودكان و نوجوانان بايد از بازي لذت ببرند و نه از افتخار روي سكو رفتن.

از نظر روحي رواني، هيجانات مسابقات و بها دادن به برد و باخت و رفتن به سمت ماديات و پول، سلاخي روحي كودكان است. رسانه‌هاي جمعي به خصوص تلويزيون بايد زمان بيشتري را به اين قضيه اختصاص دهند. جامعه، مدرسه، سازمان تربيت بدني و خانواده به صورت يك زنجيره متصل به هم در افزايش ميزان مشاركت نوجوان در ورزش مسوول‌اند و هر كدام بايد متناسب با امكانات و نقش خود به وظيفه‌اشان به نحو احسن عمل كنند. اگر اين آگاهي در همه‌ي ارگان‌ها و اقشار جامعه وجود داشته باشد آنگاه مي‌توانيم جامعه‌ي سالمي داشته باشيم و رفتارهاي ناشايست چون به اعتياد كشيده شدن نوجوانان كاهش يابد.